Ostara (Eostre). Wiosenna Równonoc, 20-21 marzec

Ostara (Eostre)

O święcie tym powiada się, że jest to czas, kiedy Słońce i Księżyc dzielą niebo po połowie. Ten moment w roku, nazywany również równonocą wiosenną, jest punktem, który wyznacza kolejny etap rocznego cyklu i stanowi szczególny powód do świętowania dla wszystkich ludzi żyjących w zgodzie z cyklami Natury. Tegoż dnia świętuje się nadejście Bogini, która przynosi ze sobą odrodzenie i odnowę całej przyrody, dopiero co przebudzonej z zimowego snu. Święto Ostary obchodzone jest w wiosenną równonoc albo też przy okazji pierwszej po równonocy pełni Księżyca.

Pod imieniem Ostara, Bogini Wiosny czczona była w niemalże całej kontynentalnej Germanii, a na Wyspach Brytyjskich jej imię zostało przekształcone w Eostre (stad dzisiejsze [ang.] Easter: Wielkanoc). W Skandynawii boginię tę czczono pod innym imieniem. Jako że w tekstach źródłowych nie ma wzmianek na temat imienia Ostara, istnieją spekulacje, iż zamiast Ostarze cześć oddawano Idunnie, która jest nordyckim bóstwem związanym z odrodzeniem i młodością.

Ostara wyobrażana jest jako młoda kobieta odziana w biel, z wiankiem z kwiatów na głowie, promienna i radosna jak pierwsze ciepłe wiosenne dni, która przynosi ze sobą optymizm i nadzieję. Od tej pory dni stają się dłuższe niż noce, z każdym dniem przybywa ciepła i światła, a Ziemia staje się płodna i przygotowana na zasiewy. Ziarno jest ważnym elementem obchodów tego święta, pobłogosławione nasiona mogą zostać zasiane aby wzrastać i wydać obfite plony latem. Święto Ostary to festiwal płodności i miłości, po długim zimowym wyciszeniu przyroda zdaje się kipieć energia i radością, ptaki budzą się wcześnie i rozpoczynają godowy koncert, zwierzęta poszukują partnerów, z którymi połączą się w pary i wydadzą na świat młode. Pojawiają się barwne dywany krokusów i żonkili, zazieleniają łąki, a na owocowych drzewach rozkwitają piękne białe i różowe kwiaty, w których roi się od owadów. Pozornie martwa przyroda wybudza się z kilkumiesięcznej hibernacji i ukazuje odwieczny cykl narodzin i śmierci dając do zrozumienia, że we Wszechświecie nic nie umiera, ale jedynie przechodzi w kolejny etap i odradza się.

Najbardziej znanym i nieodłącznym elementem tego święta jest jajo, które symbolizuje życie i początek. Tak jak pisklę musi czekać aż nadejdzie odpowiedni czas aby mogło się wykluć, tak Natura budzi się do życia po długim czasie oczekiwania. Okrągłe żółtko symbolizuje Słońce, zaś białko Księżyc. Tak jak Słonce i Księżyc dzielą wspólnie niebo, tak żółtko i białko dzieli wspólnie jedno jajko. Jest to połączenie przeciwstawieństw i zarazem równowaga energii dnia i nocy, zasady męskiej i żeńskiej.

W przedchrześcijańskiej Europie zwyczaj zdobienia jaj był doskonale znany i szeroko praktykowany. Ludzie malowali jajka na wiosenne kolory - zielone, żółte, fioletowe, często też zdobili je skomplikowanymi wzorami lub dekorowali Runami. Jajka często służyły jako ofiara dla bogów, darowano bóstwom jajka ażeby pozyskać ich przychylność i ochronę przed nieszczęściami. Częstą praktyką było zakopywanie jaja na polu, na którym zasiano ziarno, co miało ustrzec zboże przed zniszczeniem przez grad.
Podczas święta Ostary starano się zjeść jak największą ilość jaj, sporządzano z nich różne dania na świąteczny stół oraz gotowano na twardo i dzielono się nimi z członkami rodziny. Barwnie dekorowane wydmuszki służyły jako ozdoby wieszane na gałęziach specjalnych świątecznych drzewek. Jak widać zwyczaje te przetrwały do dziś i zostały chętnie zaadoptowane przez Chrześcijaństwo, tak wiec w każdej współczesnej "święconce" znajdziemy pogańska pisankę.

Od wieków zwierzęciem reprezentującym Boginię jest zając. Zwierzę to kojarzone jest z wiosną, a dzięki swojej łatwości rozmnażania się jest również symbolem płodności i urodzaju. Symbolicznie zając nierozerwalnie łączony jest z Księżycem i jego żeńska energią, tak jak Księżyc rodzi się wieczorem wschodząc na nieboskłon i umiera rano, aby wieczorem znowu się odrodzić, tak zając - księżycowe zwierzę - stał się symbolem odrodzenia i nieśmiertelności. Ostarowy zajączek z czasem przekształcił się w „wielkanocnego króliczka” i do dziś obdarowuje dzieci i dorosłych czekoladowymi jajami i słodkościami w świąteczny poranek.

Zwyczajowo podczas tego święta ludzie pieką ciasta, które powinny być płaskie jak pole, najlepiej okrągłe jak tarcza słoneczna i bardzo słodkie z duża ilością bakalii, co ma zapewnić dostatek i obfitość przyszłych plonów.
A oto przepis na tradycyjne Ostarowe ciasto z terenów obecnych Niemiec i Szwajcarii, czyli Osterfladen:

Osterfladen (Easter Cake, Ciasto Wielkanocne)

Ciasto:
300 g mąki
200 g cukru
160 g masła
1 jajo
1 żółtko
sok z 1 cytryny, szczypta soli

Mąkę, sól i cukier wymieszać. Pokroić masło na drobne kawałeczki i rozetrzeć. Dodać jajo, żółtko i sok z cytryny po czym wszystko wyrobić na miękkie i gładkie ciasto.
Odłożyć do lodówki na 30 minut po czym po wyjęciu rozwałkować.
Na natłuszczoną okrągła blachę (ok. 24cm średnicy) wyłożyć połowę ciasta, zaś resztę zużyć do wyrobienia boków ciasta. W tym celu należy rozwałkować pozostałą część ciasta na długi i cienki wałek, ułożyć go wewnątrz blachy dookoła i uformować bok ciasta.

Wypełnienie:
50g kaszy mannej lub ryżu Risotto,
300-400 ml mleka,
30 g masła,
50 g cukru,
50 g migdałów,
3 białka jaj,
1 łyżeczka proszku do pieczenia,
50 g rodzynek,
starta skórka z 1 cytryny.

Kaszę (lub ryż), mleko, masło, cukier i migdały umieścić w garnku i ciągle mieszając zagotować tak długo, aż masa zgęstnieje, po czym odlać do miski i odstawić do wystygnięcia.
Białka jajek ubić z dodatkiem proszku do pieczenia po czym dodać rodzynki i skórkę cytryny. Wymieszać wszystko razem z przestygniętą masą i przełożyć do przygotowanej uprzednio formy z ciastem. Piec w temperaturze 200º C przez ok. 20-30 minut.
Przestudzony Osterfladen należy jeszcze tylko posypać cukrem pudrem lub polać lukrem i gotowe. Smacznego!!

© Albruna

Komentarze

Dodaj nowy

Szukaj